Jak uważnie towarzyszyć dziecku?
Uważne towarzyszenie to postawa pełna czułości, bliskości i otwartości na to, co dziecko chce nam zakomunikować swoimi dążeniami i zachowaniami.
To postawa pełna wrażliwości na jego emocje, a także podążanie za potrzebami młodego człowieka, które zmieniają się na każdym etapie jego rozwoju. Uważne towarzyszenie dotyczy również dorosłego i wiąże się z jego umiejętnością wyraźnego komunikowania swoich granic, potrzeb i uczuć oraz daniem sobie zgody na to, że nie musi on być idealnym rodzicem (bo taki nie istnieje), że ma prawo do popełniania błędów, złości, frustracji, zmęczenia i “niebycia” na sto procent. Na każdym etapie rozwoju dziecka obecność i bliskość rodzica wygląda nieco inaczej. Uważne towarzyszenie niemowlęciu domyka się we wrażliwości na potrzebę czułego kontaktu fizycznego i odpowiadaniu na nią swoją dostępnością (m.in. przytulaniem, kołysaniem, noszeniem, karmieniem piersią, masowaniem, głaskaniem, spaniem blisko dziecka).
Na późniejszych etapach życia dziecka towarzyszenie dziecku polega na podążaniu za nim, czyli otwieraniu się na taką eksplorację, byciu obecnym w jego życiu, czyli na żywym i szczerym interesowaniu się jego działaniami, przeżyciami, trudnościami, troskami i radościami oraz na, wspieraniu dziecka w nowych doświadczeniach bez oceny, wzmacnianiu jego motywacji wewnętrznej, wspomaganiu dziecka w zakresie przeżywania rodzących się w nim emocji, poznawania samego siebie oraz budowania relacji interpersonalnych. Podążanie za dzieckiem jest niezwykle ważne dla jego całościowego rozwoju. Polega ono na obserwacji młodego człowieka i zaufaniu do niego, otwarciu się na komunikaty, jakie wysyła, i na taką eksplorację, jakiej potrzebuje.
